She collected Sunsets


It's long ago I've written a story. This might be the first time I share something on my blog. It fits the pictures, that's why. If you want to read it, click 'read more'.




English:

It was already after nine O'clock. The sun had already been on the other side of the planet for a couple of hours. Like almost every night, the daylight was taken away in a marvellous lightshow. It seemed like the girl on the rooftop was the only one who noticed it. Every night when she looked out her window and she saw the golden colours spread out over her village, she ran upstairs to her sisters room, from where she could see the sun perform. Her hands grabbed the window grame and she held her breath. Every night, every minute, every second the colours were different. It was a free firework show, but one that didn't pollute nature. She stretched her arms out to the sun and played with its light. The sun smiled and sent her beams to the girls hands, through her fingers. The girl saw spots and patterns of light. Ze laughed, but it was not enough.
One day, the girl climbed at the rooftop. The sun was just above the trees and the sky was mysteriously dark purple. It was dangerously windy. More beautiful than this, she'd never seen the sky. On the roof she stood, her hands reaching up, in her hand a little jar. The jar of promises to her friend. As long as you're gone, she wispered, I will put things into your jar. I will try to enjoy my time here, even if the world tries to break me. I will put something into this jar everyday. I will tell you what makes me happy, even if I no longer have any hope for the future. Because the thing that makes me happy, is you. Always. I see you in everything, my friend. In the sunsets, the sunrises, in people, in the songs of the birds, in positive things that happen when I don't expect it and sometimes, sometimes even in myself. I promised you, because I love you.
So she kept that mysterious dark purple sunset in her jar. Because life isn't always a party. Sometimes the contrast between the good and the bad make you realize you are happy when you are happy. Just like the dark purple sky the sun shone through, her happiness shone through her hard days, and she stayed strong. Waiting for the next evening to come.

Nederlands:

Het was al na negen uur. De zon had zich een aantal uur daarvoor al aan de andere kant van de planeet verstopt. Zoals bijna elke avond werd het licht op een spectaculaire manier onttrokken aan de hemel. Het meisje op het dak leek de enige die de wonderlijke kleuren opmerkte. Elke avond als ze naar buiten keek en zag dat het licht die bijzondere gouden kleur had, rende ze naar de kamer van haar zusje van waar ze de zon haar schouwspel kon zien opvoeren. Haar handen grepen het raamkozijn vast en ze hield haar adem in. Elke avond, elke minuut, nee: elke seconde, waren de kleuren anders. Het was een gratis vuurwerkshow, maar een die het milieu niet verpestte. Ze greep uit naar de zon en speelde met het licht. De zon lachte en stuurde haar stralen naar haar handen, tussen haar vingers door. Het meisje zag vlekken en patronen van licht. Ze grijsde breeduit, maar toch was het nog niet genoeg.
Op een dag klom het meisje het dak op. De zon kwam nog net boven het randje van de boomtoppen uit en de lucht was mysterieus donkerpaars gekleurd. Het waaide gevaarlijk hard. Mooier dan dit had ze het nog nooit meegemaakt. Op het dak stond ze, haar handen uitgestrekt naar boven, met daarin het potje. Het potje van haar belofte aan haar vriend. Zolang je weg bent, fluisterde ze tegen hem, zolang zal ik iets in jouw potje doen. Ik zal proberen te genieten, ook al maakt de wereld mij hard met haar streken. Ik zal elke dag iets in dat potje doen. Ik zal het je vertellen, wat mij blij maakt, zelfs als mijn hoop vervlogen is. Want wat mij blij maakt, dat ben jij. Altijd. Ik zie jou in alles, mijn vriend. In de zon, in de lach van mensen, in het gefluit van de vogels, in een gebeurtenis die beter verloopt dan ik had durven dromen en soms, soms ook in mijzelf. Ik heb het beloofd, want ik houd van je.
En dus bewaarde ze juist die mysterieuze zonsondergang. In het potje met beloftes. Want het leven is niet altijd een groot feest. Soms zijn het juist de contrasten waardoor je het beseft als je gelukkig bent. Net als de donkerpaarse lucht waar de zon door heen spiekte, spiekte het geluk van het meisje door haar moeilijke dagen heen, en ze bleef sterk. Wachtend op de volgende avond.

2 comments:

  1. Wauw, prachtige foto's en super mooi geschreven ook!
    X

    ReplyDelete
  2. Dat je van zo iets simpels als een zonsondergang zo iets moois kan maken :)

    ReplyDelete

Thanks for your comment!