From Sunrise till Sunset



Nederlands:
Op een een of andere manier heb ik altijd de neiging om poëtisch te gaan doen bij het onderschrift van mijn foto's, terwijl ik helemaal niet houd van zweverige dingen en mensen en gedoe. Gelukkig houd ik wel van goede concepten en van verhalen, dus als ik een foto gelukkig kan maken door haar een verhaal te geven, dan doe ik dat graag. Ik denk dat het daarom is.
Deze foto's zijn nog ontspruitseltjes van een vroege tocht (waar ik in deze post over vertelde) en een bizar mooie lucht. Echt, zo'n mooie zonsondergang heb ik van mijn leven nog nooit gezien. Ik heb niets gedaan met de kleuren en dus de laatste twee foto's onbewerkt gehouden, moet je nagaan! Nou moet ik eerlijk toegeven dat zonsondergangen fotograferen vanuit je dakraam niet heel veel uitdaging bied. Het zijn wel mooie foto's geworden, maar dat ligt meer aan de lucht dan aan mijn fotografie skills. (wacht even, ik bedenk me net dat ik de tweede zonsondergangfoto (pff wat een lang woord) wel een creatieve draai heb gegeven doordat ik door het raam heen heb gefotografeerd. Je ziet dus twee huizenrijen door elkaar heen want goh, huizen spiegelen.) De zonsopgang foto's zijn andere koek, want daar ben ik het huis voor uit geweest.
Ik zeg altijd tegen mijzelf dat ik zo'n avontuurlijk brein heb, en dat is ook wel zo, maar mijn lichaam hapert op het avontuurlijke gebied een beetje. Het is al snel te koud, of het regent, of ik zit net zo lekker binnen series te kijken. Op dat soort momenten gaat er dus iets mis met de communicatie tussen mijn avontuurlijke brein en mijn luie lijf. Ik denk dat dat een goed voornemen is voor het nieuwe jaar: het gesprek tussen mijzelf en mijzelf wat soepeler te laten verlopen. Avontuur is goed. Lekker buiten je comfort zone, toch? Ik dacht het ook.

Oh en by the way: ik heb geen geld meer, maar wel een nieuwe lens! (één keer raden welke).

English:
I don't know why, but I always tend to be a tiny bit more poetic than usually when it comes to the captions of my pictures. While I don't like it when things and people and stuff get too deep. Happily, I do love good concepts and good stories, so I think I solved the mystery. When I can make a picture happy by giving it a story, I will. I think that's why.
These pictures are sprouts of an early expedition (of which I told in this post) and a ridiculously beautiful sunset. Really, I have never seen a sunset as stunning as this ever in my entire life. I haven't edited the pictures, so the colours are as they were at the time. I have to confess that taking pictures from a window isn't challenging at all. The pictures are nice, but not because of my photography skills, more because of the sunset itself. (Wait, I just remember I did challenge myself when taking the second sunset picture. I took it trough the glass of my window, that's why you see two houses, because of the reflection.) The sunrise pictures are different, because I actually went outside to take them.
I always tell myself I have an adventurous brain, and that's true, but my body happens to hesitate when it comes to adventurous things. It's always too cold, and when it isn't, it is raining, or I am watching series. In times like that, something goes wrong in the communication between my adventurous brain and my lazy body. I think it's a good new year's resolution: to make sure the communication between me and myself will go smoother. Adventure is good, right? I think so too.

Oh and by the way: I don't have any money left, but I do have a new camera lens now! (you get one guess).

Follow my blog with Bloglovin

1 comment:

Thanks for your comment!