Een Soulmate op Skeelers


Dat ik van natuur houd is jullie vast niet nieuw. In de vorige post schreef ik er nog over. Het is een van de dingen die mij gelukkig maakt.

En dat is niet gek. Iedereen houd denk ik wel van natuur. Maar ik ga meestal nog een stapje verder. Aka: uitgebreid om me heen kijken op de fiets, gesprekken onderbreken om mensen te wijzen op die leuke kat, die mooie boom, zonsondergang of de manier waarop de dauwdruppels aan de spinnenwebben blijven kleven. Daarnaast stap ik bij elk mooi moment de deur uit, gewapend met fotocamera en mobiel. Dat doet niet iedereen. En de helft van de tijd heb ik ook het idee dat mensen zich eraan ergeren. Niet dat me dat wat uitmaakt, ik doe het toch wel.

Afgelopen zaterdag was mijn 2e werkdag in het Dolfinarium. In de pauze van drie kwartier moest ik in mijn eentje naar het uiterste eind van het park lopen om daar mijn opgepropte boterhammen te nuttigen in de kantine. Het is een vrij lelijk gebouw, dus ik had er niet zoveel van verwacht. Maar eenmaal boven bleek het er nog aardig uit te zien en het mooiste was: er was een prachtig, panorama-uitzicht over het meer. Ik kende nog niemand, dus ging ik (vrij genant) random aan een tafeltje met mensen zitten, waarvan ik er eentje vaag van gezicht kende.

Toen ik ongeveer een kwartier uit het panorama-raam gestaard had, naar een mooie bloesemboom, en mijn ogen al uitgefocusd waren,  kwam er iemand naast me zitten om met de andere mensen te praten.
Ik zeg altijd in plaats van "plot twist" dit: "the twists have turned". En dat was ook zo. Hij begon tegen me aan te praten over het uitzicht en wat voor werk ik deed, en ik praatte terug, naturalement. En echt. Het is zo leuk om op zo'n random plek als het-uiterste-eind-van-een-pretpark-in-een-oude-kantine iemand tegen te komen die net zo'n passie heeft voor natuur en creativiteit. (En skeeleren. Dat zou ik ook vaker moeten doen). Hij bleek dus ook al langer om zich heen te hebben gekeken. Naar dezelfde boom als ik naar keek. Een knalroze bloesemboom omringd met te grote vliegjes die overal in blijven steken. En hé: we hadden zelfs dezelfde lievelingsboom. De Magnolia. Zoek maar op. Zeker weten dat ze daarna ook jouw favoriete boom is (als ze bloeit, ja).

Het maakte me helemaal blij en gelukkig. Het was een soort van cadeautje on-top-of wat al toch al een leuke dag was. Toen was de dag perfect. Onverwachte soulmates (al is dat misschien wel een íets overdreven term)(maar daarom niet minder mooi) zijn mooie mensen. 

Kom jij wel eens soulmates tegen? Dat je opeens denkt: "Hé, ik ben dus niet de enige!" ?

-Foto's gemaakt door mij, in onze geliefde boomgaard die nu volop in bloei staat-

Follow my blog with Bloglovin

5 comments:

  1. Mooi verhaal! & te gekke foto's
    Prachtig
    Liefs Iep

    ReplyDelete
  2. Wat een prachtige foto's <3 Ik herken je verhaal wel eens ja,!

    ReplyDelete
  3. De foto's zijn echt prachtig! *O* Ik hou ook echt van natuur en bloesems! en het lijkt me echt fijn om in een dolfinarium te werken! Ik ga echt super graag naar de zoo om de natuur te bekijken samen met de diertjes.

    Ik vind het ook zo leuk dat sommige mensen gewoon met je beginnen praten, en dan nog over dingen die je zelf ook leuk vind :D

    ps: vind echt dat je een leuk schrijfstijl hebt en een leuke blog!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Ja, precies!
      Echt een ontzettend lieve reactie, ik word er helemaal blij van! Dankjewel!

      Delete

Thanks for your comment!