Venetië, gevangen in Foto's



Vorige week ging ik naar Venetië! Super gaaf natuurlijk. Ben je benieuwd naar de foto's en het verhaal? Klik dan op 'Read More'.





Om even mooi terug te grijpen op deze post: ik heb al deze foto's met mijn mobiel gemaakt. Ik had niet zo'n zin om met mijn camera door Venetië te zeulen en er de hele tijd op te moeten letten. 

De Verblijfplaats vol Avonturen
We logeerden op een camping. In hutjes. Zonder keukentje. Gelukkig had iemand een waterkoker mee. 
De camping stond middenin een industriegebied. Het regende. Overal waren vervallen huizen met dichtgetimmerde ramen en overgroeide voortuinen. Welkom in vlakbij-Venetië. Gelukkig was Venetië zelf een stuk, STUK mooier. We gingen met een boot naar de stad van het bizar blauwe grachtwater. We verwonderden ons daar over de felgekleurde vervallen huisjes (met heel veel was aan de waslijnen) die datzelfde water op een perfecte manier complimenteerden. 
De rest van de week hebben we met vier mensen al het regenwater in ons driepersoons hutje gelopen, had ik geen schone sokken meer over en stonk het hutje naar al ons afval, maar het was het meer. dan. waard. Al was het alleen al om al de chinezen in lelijke, veel te dure, plastic hoeslaarzen te zien rondbanjeren door plassen van bijna een halve meter diep. 

De Kunst
De reden dat we naar Venetië gingen was de Biënnale: een tweejaarse kunsttentoonstelling. Het was allemaal moderne kunst, het zag er leuk uit, maar ik begreep er vrij weinig van. Het geen dat me echt is bijgebleven was een hele mooie natuurfilm. Er stonden 3 enorme schermen in één ruimte, en op elk scherm werd telkens een ander mooi natuurbeeld getoond. 

Er was ook een performance dat werd opgevoerd door 3 mannen en 1 vrouw die piano speelden, teksten proclameerden, schilderden en lang doodstil stonden op dezelfde plek. Het duurde, letterlijk, eindeloos en we zijn er veel te lang blijven zitten omdat we wilde weten hoe het afliep. Uiteindelijk bleek dat het geen einde had... Jammer jammer. Maar het was toch heel intrigrerend, vooral het geluid.




De Geen Kunst
Op de laatste echte dag in Venetië moesten we eigenlijk kunst kijken. De hele dag. In een tuin die vol stond met gebouwen. En die gebouwen stonden op hun beurt weer vol kunst. Maar na al die onbegrijpelijke dingen waren we de kunst méér dan spuugzat en zijn we Venetië in gerend. Al aan het begin van de middag. 

We gingen élk klein steegje in dat we tegenkwamen, ook al betekende dat de helft van de keren dat we bijna in een gracht vielen omdat het steegje doodliep. We slenterden tot onze voeten rimpelig waren van het regenwater dat al dagen in onze schoenen zat. We aten twee ijsjes binnen een tijdsbestek van drie uur en zaten heel lang stil op mooie plekjes zonder toeristen. We liepen steigertjes op en af en staarden naar het bizar blauwe water. We verzonnen redenen waarom het water blauw was (blauwe steentjes? Zeewier? Kleurstof?) en belangrijkst van al: spotten een idiote hoeveelheid knappe jongens.

De Wel Kunst
Als er iets wél kunst was deze week, was het: slapen in de bus. Mensen die dat kunnen zijn bijzonder in mijn aanzien gestegen. Ik heb zelf, van de 26 uur dat we totaal in de bus zaten, misschien 3 of 4 uur geslapen. Zaterdags, in mijn eigen bedje, werd ik pas half vier wakker, dat dan weer wel.

Al met al denk ik dat de positieve punten van onze 'trip' zoals heel veel mensen het noemen (lelijk woord, vind ik), met overtuiging opwegen tegen de iets negatievere punten. Ik ben blij, het was een ontzettend leuke week!













Follow my blog with Bloglovin

No comments:

Post a Comment

Thanks for your comment!