Een beetje Tegendraads



 Ik ben een beetje tegendraads. Dat was ik altijd al een beetje voor zover ik weet, maar de laatste tijd nog meer dan ooit. Misschien helpt het dat ik nu omringd ben door tegendraadse mensen (*shouts* KUNSTACADEMIEE). Maar het feit blijft vast en stevig staan. Ik vind het gewoon ontzettend interessant om regels in twijfel te trekken. Om na te denken waarom dingen zijn zoals ze 'nou eenmaal zijn'. Om dingen net even iets anders te doen dan anderen. Niet omdat ik heel graag hipster wil zijn (oke, toch wel)(ik heb echt een hekel aan die term trouwens), maar omdat ik het gevoel heb dat ik mijn leven rijker leef als ik af en toe buiten te grenzen stap. En, ja, dat bedoel ik net zo zweverig als het klinkt. Dit keer wel.

Ik ben nu heel hard aan het nadenken over voorbeelden... denkdenk. Wat ik kan bedenken is dit: zoals je in een eerdere post lezen kan, dat ik altijd felle/gekke sokken draag. Duidelijk zichtbaar.

Lees hieronder verder over dingen die je niet wilt missen (geloof me)


Een ander voorbeeld, die je toch weer mooi leidt naar de fotocontent van deze post:
De bomen bloeien weer. En daar word ik echt bijna genant blij van. Ik probeer al een paar weken Jan-en-Alleman met me mee naar het bos te trekken, maar toen ik Alleman eindelijk zo ver had regende het. Nu ga ik komende week kijken of ik een gaatje kan vinden, en dan ga ik samen met Jan (mijn camera) het bos onveilig maken. Dus als jij jezelf een Alleman (of Allevrouw) vind, meld je aan, dan gaan we samen. (neem ook je eigen Jan mee, dat is leuk!)

Maar goed, huh Jolijn? Hoe kom je dan toch aan deze bloesem foto's?
Wat een goeie vraag! Dat brengt me weer terug naar het tegendraadse van deze post. Want dichtbij mijn huis in Enschede is een veldje omringd door flats. Op dat veldje staan twee enorm mooie bloesemboompjes, helemaal mooi, rond en wit. Een klein probleempje is alleen dat het veldje ook omringd is door een hek, dat op slot zit. En dat er een grote weg langs loopt met veel verkeer en veel mensen. Ik besloot dat het hek vast wel open kon en toen zon een zeldzame glimp van zichzelf liet zien, ging ik op weg. Het hek kon niet open. Ik vroeg me af waarom niet, want het was een mooi veldje om te zitten en te picknicken, vooral voor de bewoners van de flats. Zou je denken. Maar ik snap ook wel dat de Gemeente Enschede geen poephonden op dit mooie veldje wil. Ik had alleen geen poephond bij me, gelukkig, en dus besloot ik dat ik wel op het veldje mocht komen. De kans dat ik daar iets aan zou richten was toch vrij klein, want ik had mijn boodschappen die middag al gedaan.

Zo kwam het dat ik Jan over het hek lanceerde en er vervolgens zelf achteraan sprong.

De laatste keer dat ik foto's maakte voor de lol, van bomen en bloemen... Jeeee dat is lang geleden. Echt.echt.echt HEUL erg lang geleden. Misschien wel een jaar. Dus ik had serieus niet verwacht dat er iets moois uit Jan zou komen, maar haar baby's waren bijzonder goed gelukt. Ik heb nu nog meer zin om naar het bos te gaan en het nieuwe groen te bewonderen!

Oh en als De Gemeente dit nu leest en me oppakt, dan was dit alles voor een goede zaak, want jij gaat  dan dankzij mij nog meer genieten van alle bloemen en bloesem. Dat ben je me verplicht.

Follow my blog with Bloglovin

No comments:

Post a Comment

Thanks for your comment!